جریان

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رَ] (ع مص) جَرْی. رفتن آب و جز آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از تاج المصادر بیهقی) (از غیاث اللغات) (ترجمان القرآن عادل بن علی) (از کشاف اصطلاحات الفنون). صاحب آنندراج آرد: روان شدن آب و نیز خسرو علیه الرحمه در ترسل الاعجاز که به اعجاز خسروی شهرت دارد جریانی استعمال فرموده، پس از عالم نقصان و نقصانی و زیادت و زیادتی و خلاص و خلاصی باشد. (آنندراج) :
شد ز شوق جریان سخنت هم چون آب
ورنه باد از چه جهت می کشدش در زنجیر.
سلمان (از آنندراج).
رفتن. روان شدن. سیلان چنانکه آب و اشک و خون. (یادداشت مؤلف). جری بسکون ثانی در فارسی نیز مستعمل است. (از غیاث اللغات) : چهارم خوش آوازی که به حنجرهء داودی آب از جریان و مرغ از طیران بازدارد. (گلستان). || بدویدن. دویدن. (یادداشت مؤلف). به حرکت درآمدن. به تموج درآمدن. روان شدن.
- جریان القایی؛ در اصطلاح فیزیک جریانی است موقتی که در تحت تأثیر جریان الکتریک یا آهنربا در مفتول مسدودی تولید میشود.
- جریان الکتریک؛ در اصطلاح فیزیک عبارتست از انتقال الکتریسته، چون دو جسم را که سطح الکتریکی آنها مختلف است بوسیلهء جسم هادی مربوط سازیم جریان تولید می شود.
- جریان امر؛ روش آن. (یادداشت مؤلف). گردش کاری در اداره ای.
- جریان پیدا کردن؛ روان شدن. (یادداشت مؤلف).
- جریان خون؛ روان شدن و گردش خون در سراسر بدن بوسیلهء شریانها.
- جریان دادن؛ روان کردن. (یادداشت مؤلف). براه انداختن. و رجوع به جریان شود.
- جریان داشتن؛ روان بودن. (یادداشت مؤلف). رایج بودن.
- جریان کردن؛ جاری گشتن. روان شدن. به جریان افتادن. جریان پیداکردن. (یادداشت مؤلف). و رجوع به جریان شود.
- دستگاه جریان؛ یکی از دستگاههای مختلف بدن که کار آن حمل و نقل غذاهای جذب شده به نقاط مختلف بدن است. (از جانورشناسی عمومی تألیف مصطفی فاطمی ج1 ص142).
|| مرضی است که طهارت مخصوصی بر حسب شریعت موسوی لازم دارد. (از لاویان 15: 19 و 28: 30). و اشاره به ناپاکی روحانی میباشد. (از قاموس کتاب مقدس). || (اصطلاح نحو) مؤلف کشاف اصطلاحات الفنون آرد: و در اصطلاح نحویان به این معانی استعمال میشود: 1 - جریان شیئی بر آنچه آن شی ء قائم به اوست، مبتدا باشد یا موصوف یا صاحب حال یا متبوع. 2- تطابق اسم فاعل با فعل یعنی موازنهء آن دو از جهت حرکات و سکون. 3 - جریان مصدر بر فعلی که از آن مشتق شده است. (از کشاف اصطلاحات الفنون).