جزح

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع مص) از پی کار خود رفتن. (از ناظم الاطباء). به کار خود رفتن. (از منتهی الارب). گذشتن به حاجت و کار خود. (آنندراج). پی کار خود رفتن و به انتظار نماندن. (از متن اللغه). || بخشیدن بی آنکه در آن از کسی مشورت کرده باشد. (از منتهی الارب). بخشش کردن بدون مشورت از کسی. (ناظم الاطباء). عطا کردن بی مشورت کس. (آنندراج) (از متن اللغه). || عطای بزرگ دادن. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (آنندراج). || جدا کردن پاره ای از مال خود برای کسی. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). جدا کردن و دادن پاره ای از مال خویش به کسی. (منتهی الارب). بخشیدن پاره ای از مال خویش به کسی. (از ناظم الاطباء). بریدن پاره ای از مال خود. (آنندراج). قال الشاعر: «[ و ] انی له من تالدالمال جازح». (از اقرب الموارد). || درآمدن آهو در جای باش خود. (آنندراج). در جای باش خود درآمدن آهو. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). || زدن درخت را تا برگ او بریزد. (آنندراج). زدن درخت را تا برگش بریزد. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). || (اِمص، اِ) دهش. (ناظم الاطباء). عطا. (آنندراج). عطیه. (متن اللغه) (اقرب الموارد). یقال: اعطاه جزحاً جزی. (اقرب الموارد).