«لغت نامه دهخدا»
[جَ زَ] (اِخ) محمد بن محمد شافعی قاری ملقب به شمس الدین. وی از متأخران قراء و محدثان عامه بود و در فن خود فضل و ء و محدثان عامه بود و در فن خود فضل و ء و محدثان عامه بود و در فن خود فضل و تبحر داشت. در بعضی از کتب نیز ذکر او آمده و در پاره ای از موارد بوصف «صاحب اربعین» ذکر گردیده است. او قراآت قرآن مجید را از جمع کثیری اخذ کرد و در سال 969 ه . ق. تمام قرآن را نزد ابوعبدالله شمس الدین محمد بن عبدالرحمان بن علی حنفی یک بار با قراآت سبعه و بار دیگر با قراآت عشره خوانده است. بنا به نوشتهء بعضی سلسلهء مشایخ قرائت او به حضرت علی (ع) میرسد ولی بنظر مستبعد است. سال وفاتش معلوم نشد. (از ریحانه الادب).