«لغت نامه دهخدا»
[جَ زَ نُ / نِ / نَ دَ] (مص مرکب) ناله و فغان و زاری کردن. بی صبری و ناشکیبائی و بیقراری کردن. جزع کردن : فایق چون به بخارا رسید پیش تخت رفت و زمین ببوسید، بجای حجاب بایستاد و جزع بسیار نمود. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 151). رجوع به جزع کردن شود.