«لغت نامه دهخدا»
[جُ] (اِ مرکب) آلتی که کتاب را در وقت خواندن و یا نوشتن باز نگاه میدارد. || جُزکَش، به معنی مقوا یا قطعهء تیماج دولایی که در آن جزوه و کاغذ گذارند. (ناظم الاطباء). رجوع به جزکش شود.