«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (ع ص) مؤنث اَجْزَل، بمعنی شتری که دوشش ریش بود. (از منتهی الارب). و رجوع به اجزل شود. || تأنیث جَزْل، بمعنی جوانمرد بسیاردهش و خردمند محکم رأی. (از منتهی الارب). و رجوع به جزل شود. جَزلَه. (منتهی الارب). و رجوع به جزله شود.