جزودان

«لغت نامه دهخدا»

[جُزْوْ] (اِ مرکب) صندوق اجزاء مصحف. (یادداشت مؤلف). رَبْعه. (منتهی الارب). صندوقی که جزوهای قرآن در آن نهند، یا هرچیزی که جزوات و دفاتر در آن گذارند :
آمد آن شوخ و بر اوراق دلم گردید و رفت
جزودان سینه را از یکدگر پاشید و رفت.
محمدسعید اشرف (از بهار عجم).