جزیت ده

«لغت نامه دهخدا»

[جِزْ یَ دِهْ] (نف مرکب)خراج ده. آنکه خراج دهد :
باغ ارم از امید و بیمت
جزیت ده نافهء نسیمت.نظامی.
رجوع به جزیه شود.