«لغت نامه دهخدا»
[جُ ءَ] (ع اِمص) درشتی دست از کار. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). اسم مصدر از جَسْء بمعنی درشت گردیدن. (از اقرب الموارد). || صلابتی که در پهلو متصل طحال عارض گردد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || در دواب، یبس معطف است. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). یقال: دابه جاسئه القوائم؛ ای یابستها لاتکاد تنعطف. (از اقرب الموارد).