جش

«لغت نامه دهخدا»

[جَش ش / جُش ش] (ع اِ) سنگلاخ. جایی که سنگهای خشن در آن باشد. (المنجد). || نجفه. رابیه. تل. پشته. برآمدگی زمین. کوه. (از اقرب الموارد). || پاره یی از شب. (منتهی الارب).
|| جَشُّالدّابَّه؛ میانهء ستور. (منتهی الارب). || جَشُّالقَفْر؛ میانهء بیابان. (تاج العروس).