«لغت نامه دهخدا»
[جَ شَ] (ع ص، اِ) مرد بی زن. || ترهء بهاری. || شترانی که شب در چراگاه میمانند و به خانهء صاحب برنمی گردند. || مردمی که شب با شتران در چراگاه میمانند و به خانه برنمی گردند. || درشتیی است در آواز. خشونتی است که در سینه عارض شود. (منتهی الارب).