جعدگشای

«لغت نامه دهخدا»

[جَ گُ] (نف مرکب)جعدگشاینده. بازکنندهء جعد. آن که جعد و گیسوی خود را بازکند و فرونهد :
بر گرد نعش آن مه لشکر، بنات نعش
صدره شکاف و جعدگشای اندرآمده.
خاقانی.