جعفری

«لغت نامه دهخدا»

[جَ فَ] (اِ) گیاهی از طایفهء چتری ها که شومخ نیز گویند و برگ آن مأکول است و در آشها و قورمه سبزی داخل کنند. (ناظم الاطباء). به لغت مازندران قسمی کرفس الورق حزا است. (تحفهء حکیم مؤمن). قسمی از احرار بقول شبیه به کرفس در بوی و طعم و از کرفس خردتر و باریکتر. (یادداشت مؤلف). رجوع به احرارالبقول در همین لغت نامه شود. در «گیاه شناسی گل گلاب» آمده است: جعفری(1) گیاهی است از تیرهء چتریان(2) و از سبزیهای خوراکی است. دارای برگهای بسیار بریده که جنس خودروی آن در کتب قدیمی ما «فطر اسالیون» نامیده شده است. (از گیاه شناسی گل گلاب چ 3 ص 263 و 264). در کتاب «کار آموزی داروسازی» آمده است: پرسیل (جعفری)(3) از تیرهء: امبلیفر. قسمت قابل مصرف در داروسازی: ریشه و میوه. مواد مؤثره: آپیول و اسانس. مورد استعمال ریشه: شربت پنج ریشه. (از کارآموزی داروسازی ص 183).
(1) - Apiun petroselenium.
(2) - Ombelliferes.
(3) - Persil.