«لغت نامه دهخدا»
[جَ فَ ری یَ] (اِخ) امام زاده جعفر در خیابان هاتف شهر اصفهان روبروی بقعهء امامزاده اسماعیل واقع شده و بنائی هشت ضلعی و آجری است دارای گنبدی با تزیینات آجر و کاشی. این بنا از آثار دوران مغول (زمان سلطنت ابوسعید بهادر) است و به سال 725 ه . ق. ساخته شده. در انتهای بنای هشت ضلعی دو کتیبه دارد که آیات قرآن («آیه الکرسی» و «ولا تحسبن الذین قُتِلوا فی سبیل الله ...») با خط کوفی و نسخ بر آن نگاشته شده و در پایان آن تاریخ بنا دیده میشود. همچنین در اطراف بنای بقعه نام دوازده امام شیعه و عبارت: قال النبی علیه السلام: «الدنیا مزرعه آلاخره» و «الدنیا داحته و ترکها راحته» بر روی کاشی منقوش است. مزار امامزاده جعفر و پدر وی در داخل بنای هشت ضلعی واقع شده است. هرتسفلد در پنجمین رسالهء آثار ملی مینویسد: مزار جعفریه در سال 710 ه . ق. برای صاحب سید السیف و القلم تاج المله و الدین عماد الاسلام و المسلمین جعفربن شمس الدین الحسین بن عمادالدین بنا گردیده است. عبارت روی سنگ قبر سید جعفر به نقل از حواشی آقای نجفی چنین است: هذا قبر السید المعظم الموقر الممکن المکرم، صاحب السیف و القلم، منبع الجود و الخلق و الکرم، المتحلی بمحاسن الشیم، سید الصدر و الساده، ینبوع السعاده و السیاده ، مفخر اولاد البتول، قدوه آل الرسول، نظام الطالبیه، شمس العتره، جمال اهل بیت المصطفی، سلالته اعیان ابناء المرتضی، مالک اصحاب السخاء و الفتوه، معدن ارباب الشهامه و المرؤه، بهلوان العراق، نبوی الشمایل و جمیل الاخلاق، کریم الزمان علی الاطلاق، محرز المناصب بالاستحقاق، المرحوم المبرور، المغفور، السید الشهید، تاج المله و الدین، عماد الاسلام و المسلمین، اشرف ابناء الماء و الطین، جعفربن سید السید المعظم المرتضی المکرم النور الازهر الامجد، مفخر آل طه و یاسین، نتیجه اولاد سیدالمرسلین، شمس الدین الحسن بن السید المغفور عمادالدین الحسین بن محمد بن علی بن الحسین تغمده الله بغفرانه و اسکنه بحبوحه جنانه و ادام سعادته توفی فی منتصف محرم من سنه خمس و عشرین و سبعمائه. (از نامهء ادارهء باستان شناسی اصفهان).