جعه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ عَ] (ع اِ)(1) بکنی جو. نبیذ جو. (منتهی الارب). بوزه و آب جو. (ناظم الاطباء). آب جو و آن شراب مسکری است که از جو سازند. نبیذالشعیر. فقاع. مزر. بیره.(2)
(1) - جعه معرب جو، مخفف آب جو است. (یادداشت مؤلف).
(2) - Beer (biere).