جعیل

«لغت نامه دهخدا»

[جُ عَ] (اِخ) کعب بن جعیل بن قمیربن عجره التغلبی (متوفی در حدود 55 ه . ق.) در روزگار خود شاعر تغلب بود و از شاعران مخضرم بود که جاهلیت و اسلام هر دو را درک کرد. وی هر گاه به میان قومی درمی آمد او را گرامی میداشتند و طاق نصرت برای او میزدند. اخطل همزمان وی بود و او را هجو گفت. همچنین وی همزمان با معاویه بود و در جنگ صفین حضور داشت و مرزبانی گوید که او شاعر معاویه بن ابی سفیان و از مردم شام بود. (سمط العلی ص 584 و خزانه البغدادی 1:458 از الاعلام زرکلی ج 6).