جغ جغ

«لغت نامه دهخدا»

[جِ جِ] (اِ صوت) صدای همهمه و وراجی. صدای حرف زدن درهم و برهم و ناشمرده. (فرهنگ رازی ص 40) :
زاهد ز حسد جغ جغ باطل کند آغاز
عاشق ز سر سوز چو زد نعرهء حق حق.
اسیری.
|| صدای بهم خوردن دندانها. || صدای بهم خوردن بشقاب یا چیزهای دیگر مانند آن. || صدای افزار ماشینی که درست جفت نشده باشد.