جغز

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِ) وق واق و غوک باشد و وزغ و غنموش و قماس و مکل و بزغ نیز خوانندش و به تازی غنجوی گویند. (اوبهی) :
هر چند که درویش پسر فغ زاید
در چشم توانگران همه جغز آید.
ابوالفتح بستی.
رجوع به چغز شود.