جفازده

«لغت نامه دهخدا»

[جَ زَ دَ / دِ] (ن مف مرکب) مظلوم. (آنندراج). جفارسیده. ستم دیده :
ای عاشق جفازده فریاد شرط نیست
گر دوست غائب است غم دوست حاضر است.
امیرمعزی.