«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (حامص مرکب) عمل جفاکار. جفاکار بودن. کار جفاکار. جفاپیشگی. ستمگری. بیدادگری. ستم ورزی : ز ایام و ز هرک ایام پرورد به نسبت جز جفاکاری نیاید.خاقانی. بد بود از کسی جفاکاری که از او چشم دوستی داری.مکتبی.