جف ء

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع مص)(1) بر زمین انداختن (منتهی الارب) (آنندراج). || کج کردن دیگ را تا آنچه در آن است بریزد در کاسه. (منتهی الارب) || دور کردن کف دیگ را. || گشادن در را. || بستن در را. از لغات اضداد است. || از بیخ برکندن تره را. (منتهی الارب) (آنندراج).
(1) - گاهی بصورت جفأ می نویسند.