جفت

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِ) جماعت مردم. || عدد بسیار. || همه. (آنندراج). || سقف خانه. || چوب بندی انگور. (برهان). چوب بندی درخت رز. (ناظم الاطباء). رجوع به چفت شود. || (ص) خمیده. کج. (برهان). || فریتاک آنرا یکی از ابزارهای زراعت دانسته است. (دزی). رجوع به جُفت به معنی ابزاری از ابزارهای کشاورزی شود. || پوست ملاصق لبوب است و بر طلع نیز اطلاق میکنند. (تحفهء حکیم مؤمن). || جفت بلوط. رجوع به همین ماده شود.