«لغت نامه دهخدا»
[جُ وَ دَ] (مص مرکب)پیوستن و متصل کردن. (ناظم الاطباء). قرین کردن دو چیز را با یکدیگر : دو گوهر یکی آتش و دیگر آب بدل یک ز دیگر گرفته شتاب تو خواهی که برخیره جفت آوری همی باد را در نهفت آوری.فردوسی. || زوج آوردن. (ناظم الاطباء). کسی را به همسری گرفتن. کسی را جفت خویش قرار دادن. || در بازی نرد، آوردن دو مهره است که شمارهء نقطه های آنها یکسان باشد مانند جفت یک (که گاه جفت کور و دوکور هم گویند) و جفت سه و جفت چهار و جفت پنج و جفت شش.