جفت گشتن

«لغت نامه دهخدا»

[جُ گَ تَ] (مص مرکب)جفت گردیدن. پیوستن نرینه و مادینه به یکدیگر : روزی دو آهو را دید که با هم جفت گشتند. (مجمل التواریخ). || همسر گردیدن زن و مرد. ازدواج. زناشوئی. زن و شوهر شدن. || قرین و دمساز گردیدن. ملازم گشتن :
سخن زین نشان مرد دانا نگفت
برآنم که با دیو گشتی تو جفت.فردوسی.
وزان پس به بندوی و گستهم گفت
که ما با غم و رنج گشتیم جفت.فردوسی.
بکرد آن جوان آنچه بندوی گفت
وزآنجایگه گشت با باد جفت.فردوسی.
چو پیغام گرسیوز او را بگفت
سیاوش به دل گشت با درد جفت.فردوسی.
با هزاران غصه و غم گشته جفت
کای عجب این مرغ کی آید به گفت.
مولوی.