جفته

«لغت نامه دهخدا»

[جُ تَ / تِ] (اِ) لگدی که اسب و شتر و امثال آن اندازند. (برهان). لگدی که ستور با دو پای خود زند. (نظام). لگدی که اسب و خر به هر دو پا اندازد. (غیاث). جفتک. لگد دوپائی ستور. اسکیز. اسکیزه. آلیز. نفح. || کفل و سرین آدم و چارپایان. (برهان). دو سرین آدمی و دیگر حیوانات. دبر. نشیمنگاه. کون :
روی بر خاک و جفته بر افلاک
چون سرش رفت تا بخایه چه باک.
سعدی (هزلیات).
|| دو پای. دو لنگ. دو ران. (یادداشت مؤلف). || گره ریسمان. (برهان).