جفن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع اِ) پلک چشم. (دهار). نیام چشم. (دستور اللغهء نطنزی). پلک چشم از زیر و روی. پوشش چشم از زیر و روی. (از اقرب الموارد). پوست گرداگرد چشم. رجوع به پلک شود.
- قطع الجفن؛ تشمیر. بریدن قسمتی از پلک بالایی وقتی مژه های آن زیاد باشد. (دزی).
|| نوعی از انگور. || بیخ انگور و شاخه های آن. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). || پوست انگور که در آن بود. (ذیل اقرب الموارد).
- ماءالجفن؛ خمر. شراب. می. نبیذ. باده. (از ذیل اقرب الموارد).
- جفن الماء؛ ابر. سحاب. (از اقرب الموارد).
|| نیام شمشیر. غلاف و پوشش شمشیر. (دهار) (از اقرب الموارد). || درختی است خوشبوی. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). ج، اَجفان و اَجفُن و جُفون. || کشتی. ج، جفون و اجفان. (دزی).
- اجفن المراکب؛ کشتیها. (دزی).
|| حصار. بارو: و هی مدینه عامره الجفن رائقه الحسن کثیره المیاه و الاشجار. (دزی).
|| شهر. (دزی).
- جفن البلدان، جفن المدینه؛ به خود شهر نیز اطلاق شود. (دزی).
|| حصار قصر. باروی کاخ: و لما رأوا من جنودالله ما لا قبل لهم به ألقوا بید الاستسلام صاغرین و ان یتخلوا عن جفن الحصن مجردین. || قسمی کفش روستائی پوشیده از تکه های پشمین. (دزی).