جفنه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ نَ] (اِخ) ابن عمرو مزیقیاءبن عامر ماءالسماءبن حارثه الغطریف. از قبیلهء ازد کهلان، امیرغسانی و از قدماء جاهلیان است. گویند وی نخستین کسی است که فرمانروایی غسانیان را در نواحی جنوب شام بر عهده گرفت و امراء غساسنه (غسانیان) بوی منسوبند و آنان را آل جفنه گویند. حسان گفته است:
«اولاد جفنه حول قبر أبیهم ...»
امیرنشین این خانواده الجابیه از قریه های جولان (میان دمشق و مزیریب) بود پس از آنکه بر کنار اردن و وادی یرموک جنوبی دست یافتند قلمرو حکومت آنان تا تدمر و کنار شمالی فرات بسط یافت. جفنه از دلاوران و شجاعان بنام بود و با ضجاعم (امراء بلقاء و حوران) جنگ کرد و آنان را مقهور ساخت. وی آثار بسیار بنا کرد و مدت حکومت او طولانی شد. خزرجی گوید: چون جفنه بن عمرو پس از ملوک سلیحی قضاعه به فرمانروائی شام رسید قضاعه و جز آنان مطیع وی شدند. وی دمشق و قراء آنرا بنا نهاد و تعدادی چشمه احداث کرد. نویری نویسد که مدت فرمانروایی بنی جفنه 616 سال بود تا زمان عمر بن خطاب و مجموع کسانی که در این خاندان به فرمانروایی رسیدند 37 تن بودند. (الاعلام زرکلی ج 2). و نیز رجوع به آل جفنه شود.