«لغت نامه دهخدا»
[جَفْیْ] (ع مص) جفاء. بر زمین انداختن کسی یا چیزی را. (ناظم الاطباء): جفاه؛ برزمین انداخت او را. (منتهی الارب). رجوع به جفأ شود.
