جقه

«لغت نامه دهخدا»

[جِقْ قَ / قِ] (اِ) جغه. پَرَک. تِل. بته ای ساخته از پر پرندگان که بر بالای پیش کلاه پادشاهان ایران است و آن کوچک کردهء سرو سرافکنده، نشان ایران و ایرانیان و حکایت کننده از راستی و تواضع ایشان است. (یادداشت مؤلف) :
از جقه و دربندی و تشریف سقرلاط
خاصی به جهان فرق توان کرد ز عامی.
نظام قاری.
رجوع به بلادالخاضعین شود.
- بته جقه؛ بته جغه. نقش سرو سرافکنده که نشان راستی و فروتنی ایرانیان است. (یادداشت مؤلف) رجوع به جغه شود.
- جقهء چوبی.؛ رجوع به جغهء چوبی شود.