جک

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِ) جنبانیدن ماست و جغرات باشد در مشکی یا سبویی تا مسکه و کرهء آن از دوغ جدا شود. (برهان قاطع). جنبانیدن جغرات با چوب. (انجمن آرای ناصری). جنبانیدن جغرات در مشک یا سبو. (شرفنامهء منیری). || برات و به این معنی با جیم فارسی هم گفته اند(1). || شب پانزدهم شعبان را نیز گویند چه شب جک شب برات است. (برهان قاطع).
(1) - چک صحیح آنست. (حاشیهء برهان چ معین).