«لغت نامه دهخدا»
[جِ] (ع اِ) جلا. سرمه که جلا میدهد بصر را. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). نوعی از سرمه. سرمه و روشنایی. (کشاف اصطلاحات الفنون). || لقب مردم که در وقت تعظیم بدان خطاب کنند. گویند: ما جلاءه؛ ای بماذا یخاطب فیعظم به. || (اصطلاح تصوف) جلاء ظهور ذات قدسیه است لذاته فی ذاته فی تعیناته. (کشاف اصطلاحات الفنون از کشف اللغات).