جلبیل

«لغت نامه دهخدا»

[] (اِ) در بیت زیر ظاهراً به معنی لباس یا زیوری که در آن است :
هست جلبیل و چگن خورشید و مه
جونه آمد زهره شکلی زاهره.
نظام قاری (دیوان ص 24).