«لغت نامه دهخدا»
[جَ لُدْ دی نِ دَ کَ](اِخ) محمد بن نصیر از فضلا و شعرای نامدار بود. محمد عوفی گفته که او را تألیفاتی است از جمله مجلس آرای شهابی. وی مداح ملک قطب الدین شهریار هند بوده است. این اشعار در بارهء شمشیر ازوست: آسمان رنگ پیکری که از او روز روشن ستاره تابان است چون عروسان ببسته زیور لیک زیور دست پادشاهان است خورشش آب و آتش است ولیک آتشش زیر آب پنهان است اشک خون بارد و بخنده مدام تازه روی و سپیددندانست جمله تن شد زبان که روز دغا شاه را مادح و ثناخوانست. (مجمع الفصحاء ج 1 ص 183).