جنازه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جِ زَ / زِ] (از ع، اِ) جسد مرده. مرده. (منتهی الارب).
- جنازهء غریبان؛ چهار ستاره از هفت اورنگ که دو ستاره مقدم از آن چهار فرقدان نام دارند. (یادداشت مؤلف). || تابوت حاوی جسد مرده. تختی که میت را بر آن حمل کنند. (قاموس کتاب مقدس) (منتهی الارب). ج، جنایز.