جنب

«لغت نامه دهخدا»

[جَمْبْ] (ع اِ) پهلو. (منتهی الارب) (مهذب الاسماء) (آنندراج) (ناظم الاطباء). ج، جُنوب، جَنائب (منتهی الارب)، اَجناب. (اقرب الموارد).
- در جنبِ؛ قیاس به :
این جهان در جنب فکرتهای ما
همچو اندر جنب دریا ساغر است.
ناصرخسرو.
در جنب رای روشن و کفّ جواد تو
خورشید کم ز ذره و دریا کم از شَمَر.
سوزنی.
- جارالجنب؛ همسایهء نزدیک چسبیده بتو. (از اقرب الموارد). همسایهء هم پهلو. (منتهی الارب).
- ذات الجنب؛ نوعی از بیماری پهلو. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
- ذوالجنب؛ مبتلا به آزار ذات الجنب. (منتهی الارب).
- صاحب بالجنب؛ رفیق سفر. (منتهی الارب).
- فی جنب الله؛ فی امر الله. (ترجمان علامه ترتیب عادل).
|| طرف. جانب. (برهان). کرانه. (منتهی الارب). ناحیه. (اقرب الموارد). سو. (برهان). || معظم چیزی و اکثر آن. و گاهی جنب را به وقیعه و شتم و ناسزا تفسیر کنند. (از منتهی الارب).