جند

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع اِ) لشکر. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (دهّار). عسکر. جیش. سپاه. || حشم. (منتهی الارب). اعوان. (اقرب الموارد). انصار. || شهر. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). اجناد شام، دمشق، حمص، قنسرین، اردن و فلسطین است که بهر یک جند گویند. || هر نوع از انواع مخلوقات. ج، جنود، اجناد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).