جنگ سگال

«لغت نامه دهخدا»

[جَ سِ] (نف مرکب) مایل و شایق بجنگ. جنگجو. (ناظم الاطباء). جنگاور. (آنندراج). آنکه ساز جنگ کند :
به اقصای جهان از فزع تیغش هر روز
همی صلح سگالد دل هر جنگ سگالی.
فرخی (از آنندراج).