جنه

«لغت نامه دهخدا»

[جِنْ نَ] (ع اِ) فرشتگان. (منتهی الارب). || گروهی از پریان. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و این اخص است از جن، زیرا تاء دلالت دارد بر وحدت جنسی. || از جوانی آغاز آن است. || از گیاه شکوفهء آن است. (اقرب الموارد). || (اِمص) دیوانگی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد): ان هو الا رجل به جنه فتربصوا به حتی حین. (قرآن 23/25).