جنی

«لغت نامه دهخدا»

[جِنْ نی ی] (ع ص نسبی) نسبت است بسوی جن یا جنه. (منتهی الارب). || یکی جن. (اقرب الموارد) (مهذب الاسماء). پری. (نصاب) (منتهی الارب) :
ز جنی سخن گفت و از آدمی
ز گفتار پیغمبر هاشمی.فردوسی.
|| دیوانه. مجنون. جن گرفته. دیوزده. جن زده. (ناظم الاطباء).
- جنی شدن؛ دیوزده شدن.