جنیب

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع اِ) اسب کتل. ج، جنائب، جَنَب. || (ص) فرمان بردار. (منتهی الارب). هر مطیع و فرمانبردار. || غریب. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج) (دهار). || دور و بعید. || نوعی از خرمای جید. || دردمندپهلو، گویند: رجل جنیب. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).