«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (ع اِ) پاسخ. (منتهی الارب) (آنندراج). ج، اجوبه، جَوَبات. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (آنندراج) (ناظم الاطباء). هرچه در رد سؤال یا دعاء یا دعوی یا خطاب یا رساله یا اعتراض و امثال اینها باشد جواب گفته میشود زیرا که سخن بوسیلهء آن بریده و منقطع میگردد. (از اقرب الموارد). تلخ، ارجمند، ناطق، خشک، ناف سوز از صفات اوست و با لفظ در لب شکستن و دادن و گفتن و کردن و گرفتن و آمدن مستعمل. (آنندراج). - جواب دادن؛ جواب کردن. جواب گفتن. - جواب گو؛ جواب گوینده. رجوع به این کلمات در ردیف خود شود. - حاضرجواب؛ کسی که بدون تأمل هر چیز را جواب مناسب گوید. که مطلقاً بهر چیز بدون تأمل جواب دهد : تأمل کنان در خطا و صواب به از ژاژخایان حاضرجواب.سعدی. گفتیم در خیال رخت رفت خواب ما آیینه دید آن بت حاضرجواب ما. ؟ (از صبح گلشن ص611). - شیرین جواب؛ که پاسخ شیرین و مطبوع گوید : کمال حسن رویت را مخالف نیست جز خویت دریغا آن لب شیرین اگر شیرین جوابستی. سعدی. - امثال: جواب ابلهان خاموشی است : پس خموشی به دهد او را ثبوت پس جواب ابلهان باشد سکوت.مولوی. جواب ناخدا با ناخدا توپ است در دریا. ؟ جواب است ای برادر این نه جنگ است. نظامی. جواب ترکی به ترکی؛ جواب زور را زور میدهد. جواب کهتر بر مهتر بود. شیخ ابوسعید. جواب های هوی است.