«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (نف مرکب) جوابگوی. جواب گوینده. آنکه جواب دهد. پاسخ دهنده. || آنکه یا آنچه مقابلهء با امری کند: جواب گوی این اولتیماتوم، توپ است. (از فرهنگ فارسی معین). || مسئول و جواب دهندهء نتایج عملی.