جوالدوز

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُ] (اِ مرکب) سوزنی بزرگ و درشت برای دوختن توبره و جوال و امثال آن. مِسَلّه. (زمخشری). سوزن کلان که جوال به آن دوزند. (آنندراج) :
سعدی خط سبز دوست دارد
نه هر علف جوال دوزی.سعدی.
-امثال: احمدک وقتی بیکار میماند جوالدوز بخود میزند.
یک سوزن به خود بزن یک جوالدوز به دیگران.
|| (نف مرکب) آنکه جوال دوزد. دوزندهء جوال.