جوالق

«لغت نامه دهخدا»

[جُ لِ] (معرب، اِ) جوال. (منتهی الارب). معرب گوال، بمعنی جوال بلکه جوال نیز معرب گوال است. (آنندراج از غیاث). گاله :
چرا به من صلت گندمش همی نرسد
وکیل او را گویی خر و جوالق نیست.
سوزنی.
|| جنسی بود از پوشش قلندران، و این جمع جولق است و جولق معرب جولخ و جولخ بافتهء پشمی باشد که از آن خرجین سازند و مردم فقیر و قلندران نیز پوشند. (برهان). رجوع به جولق و جولخ شود.