جواله

«لغت نامه دهخدا»

[جَوْ وا لَ] (ع ص) بسیار جولان کننده. (اقرب الموارد). بسیار گردنده. || گِردگَرد. || آتش گردان. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). || شعلهء جواله؛ آنرا گویند که چوبی دراز گرفته بهر دو سر آن مشعل افروخته بسرعت تمام آنرا گرداگرد سر و پهلوی خود بگردانند. (آنندراج) (غیاث اللغات) :
نصیب شعلهء جواله باد خرمن من
اگر بمحض رسیدن عنان نگردانم.صائب.