«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (اِخ) هشام بن سالم، مکنی به ابوالحکم. از موالی کوفه و اص از اسرای جوزجانان بوده و در جزو اصحاب امام جعفر صادق (83-148 ه . ق.) و امام موسی کاظم (128-183 ه . ق.) معدود است و نیز از کسانی است که در ابتدا در توحید به تشبیه و صورت قائل بوده و درباب استطاعت و معصیت آرائی داشته که مورد قبول سایر متکلمین شیعه واقع نشده و هشام بن الحکم کتابی بر رد بعضی از عقاید او نوشته بوده است. (رجال کشی ص 181، 184) (فرق الشیعه ص 66) (اصول کافی ص 37) (مقالات اشعری ص 34) (شهرستانی ص141) (ابن ابی الحدید ج 1 ص 294) (بحارالانوار ج 2 ص143، 145) (خاندان نوبختی ص 78).