«لغت نامه دهخدا»
[جَ بَ] (ص مرکب) دارای بخت جوان. خوشبخت. خوش اقبال. مقبل : نخستین گفت کای شاه جوانبخت بتو آراسته هم تاج و هم تخت.نظامی. قدح پر کن که من از دولت عشق جوانبخت جهانم گرچه پیرم.حافظ. آن جوانبخت که میزد رقم خیر و قبول بندهء پیر ندانم ز چه آزاد نکرد.حافظ.