جؤجؤ

«لغت نامه دهخدا»

[جُءْ جُءْ] (ع اِ) سینه یا استخوان سینه. (منتهی الارب). ج، جآجی. (از منتهی الارب). سینهء کشتی. (از بلوغ الارب ج 3 ص366):
یکب الخلیله ذات القلاع
و قد کاد جؤجؤها ینحطم.
(از بلوغ الارب ایضاً).