«لغت نامه دهخدا»
[جَ زُلْ قَ] (ع اِ مرکب) دانه ای است شبیه به کاکنج، و قطا در خوردن او حریص و گیاه او پرشاخ و منبسط بر روی زمین و پرگره و نرم و برگش شبیه ببرگ خرفه و از آن عریضتر و غبارناک و منبسط او زمین نمناک و ثمرش مثل کاکنج پرده دار و در جوف پرده غلافی کوچک مایل بگرمی و خشکی و خوردن برگش جهت تقطیرالبول و جرب مثانه خصوصاً با طبیخ هلیون و عصارهء برگ او جهت قولنج ریحی و خلطی نافع است. رجوع به تحفهء حکیم مؤمن و مخزن الادویه شود.