جوزگره

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُو گِ رَ / رِ] (اِ مرکب)گوزگره :
اینچنین جوزگره کان ز معانی بستم
دانم از بخت بد ار زآنکه بجوزا نرسد.
نظام قاری (دیوان ص 65).
آن جوزگره نگر بصوف اخضر
چون سرو که او کو ز کلاغ آرد بر.
نظام قاری (دیوان ص123).
رجوع به گوزگره شود.